Śluza Ratowice to kolejny ważny element systemu śluzowego na rzece Odrze, znajdujący się niedaleko Wrocławia, w Polsce. Jej historia sięga XIX wieku, kiedy to rozpoczęto prace nad budową infrastruktury umożliwiającej żeglugę na rzece.
Początkowo, budowa śluzy w Ratowicach miała na celu ułatwienie transportu towarów i osób, a także zabezpieczenie przed skutkami powodzi. Prace przy konstrukcji rozpoczęto w 1844 roku, a śluza została ukończona i otwarta dla żeglugi w 1846 roku, podobnie jak w przypadku Śluzy Janowice.
Podobnie jak inne śluzy na Odrze, Śluza Ratowice odegrała istotną rolę w rozwoju gospodarczym regionu, umożliwiając transport towarów, zwłaszcza w okresie industrializacji. Była także ważnym punktem na szlaku wodnym, łączącym różne części kraju.
W ciągu kolejnych dziesięcioleci Śluza Ratowice była modernizowana i rozbudowywana, aby sprostać rosnącym potrzebom transportowym i zmieniającym się warunkom hydrologicznym. W okresie powojennym odgrywała również ważną rolę w transporcie osób oraz w wymianie handlowej między Polską a innymi krajami europejskimi.
Obecnie, Śluza Ratowice nadal pełni swoją funkcję, zapewniając żeglugę na rzece Odrze oraz stanowiąc istotny element infrastruktury wodnej w regionie Wrocławia. Jej historia jest świadectwem znaczenia żeglugi śródlądowej dla rozwoju gospodarczego i komunikacyjnego regionu.